Post mortem

[Marcin Sztelak]

Odkąd boję się burzy
wyję wraz z psami, głęboko
schowany w najciemniejszym kącie
jaskini. Obrazy na ścianach
wciąż są żywe, szczególnie rozdzierane
gwałtownym światłem błyskawic.

Ogień wygasł, tulę się do twojego cienia,
puste ramiona nie dają ciepła,
złudzenia pucałunków nasączone goryczą
nie pozwolają zamknąć oczu.

Szeroko otwarte wypełniają się strachem,
to pewności, że jutro też nadejdzie
burza. Ewentualnie powietrze zafaluje
upałem.

Tyle niepewności, tak mało znaczeń.

[zimny grog]

jak to jest post mortem? też niejednokrotnie barowałem się z niewiadomą. zadawałem pytania, tworzyłem odpowiedzi, kreowałem przestrzenie za nieaktualnością jutra. w ostatecznym rozrachunku pojawiał się coraz większy znak zapytania. teraz dociśniętemu anginą pectoris i jej "powinowatymi" jakby mniej nurtowało mię jak tam jest, a maksyma krewnej Irenki (która już zna z oglądu to za kurtyną) "co będzie to będzie") staje się poniekąd i moją.

pozdrawiam.

[eka]

Post mortem amare... i lęk przed miłością.

[Alek Osiński]

Jako rzecze księga przemian I Ching... Wei Ci: Twoje nieustanne wątpienie
przemienić się może w mądrość, pod warunkiem, że rodzi nie lęk
lecz cierpliwość. Trudne ale możliwe. Pozdrawiam