Hałasy na puszczy

[Marcin Sztelak]

Wynalazcy zbrodni świętują ostatni
dzień. Pomiędzy końcem i początkiem
roku, przykładowo odosobnienia. Toasty,
kropla po kropli wypełniają puchar.

Noc gęsta od śmiechu i przekleństw, ćmy
wspólnie i w porozumieniu zacierają
ślady wsród wykarczowanych drzew
i krzewów. Z nich ułożono stosy, ofiary
już skwierczą w bliżej nieznanych językach.

Bezrobotni łowcy wciąż oliwią broń, tłuste
plamy znaczą przechodzone na wylot
ścieżki, wszystkie prowadzą w okolice
chatki z piernika. Nadgryzionej przez pleśń.

Czerwony Kapturek wciąż szuka wilka,
chociaż ten spokojnie zdechł. Bajka
z kiepskim morałem – zły wilk. Oraz:

wynalazcy zbrodni ulewają krople z kielicha,
ziemia nasiąka. Na chwałę, na rzeź.

[eka]

Głos wołającego na puszczy... winno być: wołającego na pustyni, ale ks. Wujek tak Polakom przetłumaczył i frazeologizm ma inne odniesienie. Chyba, że pamięta się znaczenie staropolskiej puszczy oznaczającej pustkowie, wtedy zmiany nie ma.

Nawet w ostatnim dniu, mówisz?
Nadziei u Ciebie jak zwykle brak.
Dobry wiersz!