Wycie do księżyca

Wiadomość

Marcin Sztelak · #1 Post autor: **Marcin Sztelak** » 28 kwie 2021, 15:31

Po północy,
taki zwyczaj nawet jeśli nów
a oddech szkli się na mrozie:
auuu, auuu, auuu.
I wciąż od nowa.

Zew,
nadremny, nikt nie odpowiada,
mrok milczy.
Znacząco.

Nawet ostatni, conocny
przechodzień znikł za horyzontem
zdarzeń.
Ewentualnie w niezabliźnionej ranie
którejś tam klatki schodowej.

Wszystko na nic,
nikt nie wycedzi choćby słowa,
zdmuchnięte światła
niewyznaczają drogi.

Artysta usidlony spuszcza głowę,
schodzi z posterunku.
Nie pozostało nic innego
jak żałośnie:
auuu, auuu, auuu.

I wciąż od nowa.

#2 Post autor: **Lucile** » 29 kwie 2021, 09:55

Marcin Sztelak pisze: ↑
28 kwie 2021, 15:31
w niezabliźnionej ranie
którejś tam klatki schodowej.

Ależ ta fraza jest nośna, świetna metafora, aż prosi się o osobny, mocny tekst; wiersz, lub prozę poetycką. Jestem pewna, że na długo zapadnie mi w pamięć.
Marcinie, jeżeli "obuduje mi się" w słowa, czy mogę jej użyć, oczywiście podając źródło i autora?

Pozdrawiam
L

#3 Post autor: **eka** » 29 kwie 2021, 18:24

Hm... gorzej tu ma wilk portalowy niż Wilk stepowy

Brak reakcji, odzewu na publikacje...
Ale róbmy swoje, przynajmniej nie będzie można się obwiniać za pustynnienie.
Dobry wiersz!
Dziękuję, Marcin!
:kofe:

Marcin Sztelak · #4 Post autor: **Marcin Sztelak** » 03 maja 2021, 17:34

Lucile proszę bardzo.
Pozdrawiam.