Boryna

[gabriel123]

W polu ryjesz sam zostałeś ptaszki wyfrunęły
żona na raka zmarła może anioły wzięły

gospodarka chociaż nie duża jakoś dzieci ustawiła
szkoły córki pokończyły jedna magistra skończyła

mają gdzieś swoje światy a ty sam samiutki
rozrusznik w twoim piersi takie są tego skutki

czasem zajrzą ale czasem przecież swoje życie mają
co u ojca jak ze zdrowiem niekiedy spytają

wyfrunęły wyfrunęły żadna nie została
chociaż chata niczego sobie na wsi nie będzie mieszkała

jak i jedna tak i druga w mieście zamieszkały
oj przydałby się syn żeby pola niezmarniały

oczy zamkniesz do podziału bo rozrusznik nie wtrzyma
raczej zięć nie zastąpi zatem legniesz jak Boryna

[eka]

Dystych w linijkach warty dopracowania, szczególnie rymy i usunięcie powtórzeń (pokończyły/skończyły), bo temat ważki i uniwersalny. Marnotrawne dzieci, które nie wróciły.
Coraz lepiej piszesz.

[Lucile]

Skoro nawiązałeś do powieści naszego noblisty, to miałam prawo sądzić, iż i Twoje wierszowanie wzniesie się na odpowiedni poziom. Istotnie, temat godzien rozwinięcia, ale forma w jakim go zamknąłeś niezupełnie do mnie trafiła.

Jednak doceniam podjęty trud – pisanie o „marnotrawnym synu”, a w Twoim przypadku o niewdzięcznych potomkach - i to tak, by nie popaść patos, czy banał - zawsze jest dużym wyzwaniem.
Za to puenta mi się podoba.

Pozdrawiam
L

[gabriel123]

trochę ten wiersz przerobiłem ale to już może innym razem i dziękuję za komentarz
który wziąłem sobie do serca

[tabakiera]

Gabrielu, czy naprawdę musisz stosować rymy czasownikowe?
No dobrze, wiejskie klimaty sporo tłumaczą.
Ale naprawdę musisz?

Nie, żebym miała coś do wsi, ale w twórczości ludowej takie rymy spotkasz,
I w wierszykach mało poważnych.
A tu przecież temat nie należy do lekkich, łatwych i przyjemnych.