skamielina

Wiadomość

datura · #1 Post autor: **datura** » 03 lut 2020, 15:43

cisza rozszczelnia mnie
uwalnia wszystkie matki
które mają we mnie dom

moje dłonie polują na ich oddechy
plotą sieć w która łapią łzy

ona jedna tylko
ta której skruszyłam skrzydła
klęczy w kącie nasłuchuje

wie że pod posadzką mieszka ktoś
kto skamieniał z bólu i czekania

______________________________________________
wersja pierwotna

***

nocą rozwarstwiam się
na wszystkie matki
które mają we mnie dom

ćmy zbierają ich oddechy
plotą sieć łapią w nią światło

w kącie klęczy ta
której skruszyłam skrzydła
wije własną nić
czuje

że pod posadzką mieszka ktoś
kto skurczył się z bólu

czeka

#2 Post autor: **Lucile** » 04 lut 2020, 12:42

Zdecydowanie, IMO, wersja poprawiona jest lepsza.
W pierwotnej raziły mnie te ćmy, snujące sieci. Wprawdzie wyczytałam, że jest taki gatunek ciem, który tworzy kokon, ale przeszkadzało mi zbyt bliskie skojarzenie z pająkami.
A wiersz dotyka tak ważnych, trudnych (może nawet osobistych) spraw, że teraz, kiedy z nich rezygnowałaś, jest jeszcze bardziej przejmujący.

datura pisze: ↑
03 lut 2020, 15:43

nocą rozwarstwiam się
na wszystkie matki

dobre, z szerokim polem do interpretacji

datura pisze: ↑
03 lut 2020, 15:43
plotą sieć w która łapią łzy

umknął ogonek.

Pozdrawiam
L

datura · #3 Post autor: **datura** » 04 lut 2020, 15:29

Lucyno bardzo dziękuję za czytanie i opinię. Myślę, że zachowam obie wersje.

#4 Post autor: **Lucile** » 04 lut 2020, 15:38

datura pisze: ↑
04 lut 2020, 15:29
Myślę, że zachowam obie wersje.

I słusznie

Marcin Sztelak · #5 Post autor: **Marcin Sztelak** » 06 lut 2020, 19:21

Dla mnie pierwsza lepsza. I bądź tu mądry... W każdym bądź razie bardzo dobry wiersz w obu wersjach.

Pozdrawiam.