Poddębiec

[Alek Osiński]

Prawdę mówiąc, nigdy nie zazdrościłem tym starym mrukom
postury, ani zdębiałego wyrazu ich garbatych sylwetek
chociaż sam nie mam się czym pochwalić. Ponury i surowy
wiecznie okutany gęstą i ciężką draperią, z trudnością

wyobrażam sobie elastyczne ciało, ulgę, z jaką napięty mięsień
rozluźnia się, ramię opuszcza. To jednak już stare dzieje
pożyczone jakby od dziecka, wraz ze wspomnieniem
kąpielowej szyszki, nasączonej wodą. I jeszcze, owiana

jej zapachem, wiotka sosenka, która wystawała w przejściu
nieroztropnie zaczepiając przechodniów. Dawno odeszła i czas
moi drodzy, dalej robi swoje, zgrabiałymi rękami przeliczając
zielone na koniec sezonu. Znaki wodne, zmieszane z pozłotą

migają przed oczami, lecz twarzy nie kojarzę. Drobne
coraz drobniejsze numerki, brzęczą za to w głowie, przywołując
rój dzikich pszczół i przechodnie pokoje z naszego dawnego
mieszkania, skąd dochodzi stukot mebli, wynoszonych

przez toporne ramiona mężczyzn. Zasłaniają się milczeniem
za każdym razem, kiedy tylko próbuję pytać o drogę.

[Marcin Sztelak]

Świetny wiersz, uniwersalny, bo spokojnie mógłby być prozą, pewnie poetycką, ale granicy nie ma. Jednak interpunkcja chyba do przemyślenia, w pewnych momentach zakłóca płynność tekstu.

Pozdrawiam.

[Alek Osiński]

Będę przemyśliwał, Marcinie, o interpunkcji. Dzięki. Pozdrawiam.