Jesienne granty

[Krystyna Morawska]

Kiedy po polach snują się leniwe dymy,
odczuwam smutek. Dokładniej widzę,
co utraciłam. Przypomina o tym kasztan,
który otwiera kolejną porę roku.

Sytość po lecie ma swoje dobre strony.
Docenia smak winnego jabłka,
słodkiego winogrona. Spokojnie patrzy
na obraz malowany światłem.
Zostawia złoto, czerwienie i brązy.

Chciałabym zostać malarzem,
przygarnąć warstwę liści. Jeżeli zajdą
czernią, nałożę nową farbę. Niech trwa
po wieczność.

A jednak, w tym wszystkim mieści się
szczypta prawdy. Jakby to była buddyjska
filozofia. Oczy znowu nabierają blasku,
chociaż do końca nie wiem dlaczego.

[eka]

Jeżeli zajdą
czernią, nałożę nową farbę. Niech trwa
po wieczność.

Ech... piękny spokój i wiersz.
Pozdrawiam serdecznie.

[Krokus]

Ładny, refleksyjny wiersz.

[Gajka]

Mnie też się bardzo podoba Twój wiersz, zwieńczony ciekawą pointą Pozdrawiam

[abandon]

Ładny klimat zbudowałaś:)