Odwaga strachu

[Toyer]

Strach niczego się nie boi na drodze
odwagi patrząc jej w oczy
mówi stanowczo odejdź

a ona taka odważna przepuszcza
pewny siebie strach pod nosem
szepcząc to co powinna krzyczeć

odwagi odwago

staw czoła temu co znane z oczu
wielkich spójrz są jak drzewo
wygrywaj jesteś większa to tylko
spojrzenie cierniste

naprzeciw siebie stoją ona
zaszczuta lecz potężna i on
mały wyczekany
jak dwa zwaśnione psy

strachu mój bój się odwagi
odwago nie lękaj się strachu

[eka]

Personalizujesz emocje, tak przemawiając do nich.
Strach powinien się bać odwagi, jej obecność eliminuje go. Jakim cudem jednocześnie rządzą w głowie?
Temat rzeka. Z punktu widzenia ewolucji (biologicznej) tak właśnie jest najlepiej dla ich nosiciela i gatunku.

Ciekawy wiersz, Toyer.

[Toyer]

Moja głowa tak się rządzi że posiada skrajne emocje - cześć nie boi się niczego - i jej wszystko jedno - a druga część wręcz przeciwnie

Cieszę się ze wiersz się podobał