Na grzbiecie Pegaza

[Krystyna Morawska]

Krótkie dmuchnięcia wiatru
odsłaniają wypaloną słońcem ziemię.
Nigdy tu nie zamieszkam, więc nie poznam

jaki układ gwiazd zmieni rzeczywistość.
Próbuję opisać, ale słowa skamieniały.
Zamykam tajemnicę ze śladami piękna,
którego nie pojmę - wymyka się rozumowi.

To czas zastygły, jutro może zniknąć
z mapy świata. Jednak w tym wszystkim
jest tyle niezaprzeczalnej zgody
na światło, nawet, jeśli będzie inne.

[eka]

Tytuł powagi nie zapowiada.
Hm. Czytam jako wizytę peelki na skrzydłach poezji/wyobraźni w przyszłości, złej, martwej, wypalonej.
Czy można dostrzec Zapowiedź?
Nie, ale cokolwiek złego się stanie, światło nawet kiedy wypala jest piękne.
Bdb wiersz.

[Krystyna Morawska]

Tytuł wiersza niezbyt udany - do poprawki.
Miało być: Najsmutniejszy krajobraz, ale sama się wystraszyłam.
Dziękuję e. za wizytę

[eka]

Przyznam, że tytuł poprowadził interpretację.
A tam, dość smutków.