Jak matrioszka

[Agnieszka R.]

zastanawiam się kto czyta wiersze
wyważa ich drzwi
odkrywa jak matrioszkę wers po wersie

niektóre uderzają w policzek
beznadzieją albo kolejną stacją
przystankiem na którym
nie chcę wysiąść a wysiadam
widzę pompę krwi ślady
czerwonych dłoni na drzwiach metra

czasem udaje się uciec
innym razem nic nie wychodzi
nie można wsiąść od nowa rozpocząć podróży
pochłaniają arterie czarnego organizmu
zabieganego miasta które już w nic nie wierzy

kto otwiera zamyka okna wierszy
ostatecznie wygrywają obojętni
mają gdzieś kto czyta poezję

[Marcin Sztelak]

Zawsze wygrywają obojętni, niestety...