Na nowo uczę się pisać lewą ręką

[Marcin Sztelak]

Słońce zapada w księżyc
lub odwrotnie, stoję nad brzegiem
kałuży próbując ogarnąć wzrokiem
jej bezmiar.

Umorusane dzieciaki
z czasów mojego dzieciństwa
przebiegają obok, w rękach patyki,
na ustach groźne ruki wier, hende ho.

Zapadający wieczór otula podwórko,
nie mogę dojrzeć twarzy babci niosącej
mi szklankę kompotu, obok kolega z klasy,
zupełnie jakby nie zapił się na amen,
a mnie nigdy nie było na pogrzebie.

Tracę ostrość widzenia, kałuża wysycha,
ciepłe błotko zaciera obrazy, mam przeczucie
– przede mną zbyt wiele lekcji, abym zdołał,
choćby ostatni raz, napisać słowo.

[Alek Osiński]

Pamięć ludzka jest względna. jedne obrazy oddalają się szybciej, inne wolniej, a inne jeszcze krążą po orbitach wokół tymczasowych słońc w tymczasowych układach. I jak człowiek ma się w tym wszystkim odnaleźć? Czy słowo może mieć moc związania czasu i miejsca?

[eka]

Tytuł! Właśnie tak trzeba podejść do pamięci, która ma tendencje wygładzające, że tak niefachowo określę. Marcin, szacun, za wyrywanie prawdy. BDB wiersz!