Sedacja wziewna

[Rekuperator]

Bądź pozdrowiony!
Cudzoziemcu codziennego użytku.

Na placu samotności i złudzeń
stoją postacie Mitoraja Igora
bez końcówek fleksyjnych.
Tylko usta wyrażają oboczną apologię.
Trzeba mieć coś własnego.
Ponad wszystkim transparent z krepdeszynu
coś w rodzaju symbolicznej piękności.
Nie siedź cicho i pokornie
jak posłuszna sekretarka.

Tymczasem współczesny Sanhedryn
przepełzł niepostrzeżenie na wskroś
i patrzy na Giaura żałośnie
jak biczuje się białą różą.
Zakochany po uszy w Gruzince.

Złudzenie ruchu.
Czyli chodzenie po ulicach.
W epidemii zagłady
w poczuciu klęski
odkłada się skibę pługiem koleśnym
w miłosny wiersz.

Protokoły Mędrców Syjonu
i Pseudo-Plutarch o wychowaniu dzieci
te dwie paralele ciągle żywe
wśród miłośników wierzby płaczącej.
U mnie brzydziej wszystko brzmi.
Rozdziera na drobiny istnienia
w ohydny rodzaj bólu.

Pod materacem filozofa
pięknie ułożone słowa
wyczuwają puls serca
w androgeniczny sposób.


Trzeba mieć anielską cierpliwość
i zaparcie
żeby wierzyć w socjalizm gildyjny.

[Alek Osiński]

Zastanawiam się jak tytuł ma się do tekstu?
Czy faktycznie powoduje uspokojenie, ukojenie i tonizuje?
Obawiam się chyba nie, wręcz przeciwnie
raczej drażniąco stymuluje zakończenia nerwowe...hmmm

Pozdrawiam

[Marcin Sztelak]

Faktycznie tytuł kontrastowy, wiersz na pierwsze czytanie wydaję się zbyt długi, ale przy drugim już wiadomo, że dokładnie tqki jak ma być.

Pozdrawiam.