***

[Agnieszka R.]

Lejbowi Witoszynowi dedykuję

pisałam list a ty już spełniałeś
jedno z moich drobnych marzeń
gdzie byłeś przed
gdy czułam Berlin twoje mosty rzeki

teraz siedzimy na pomoście z wędkami
wyciągasz jedną z ryb

próbuje wmówić że są obozy i kraty dla takich jak my
boję się że się spalisz
ale potrafisz zbudować sarkofag wiernej samotności
- tu leżę - mówisz
sępy i hieny nie dotkną skóry

pojawiasz się szybko i znikasz

z tobą trzeba się obchodzić
jak z czymś czego dotknąć nie można
w życiu nie chodzi przecież o ilość ale by czuć piękniej
jakże delikatny jesteś
tego ciężaru nie uniesie żadna dłoń ani żadna puenta

[Agnieszka R.]

https://www.youtube.com/watch?v=OZYw0MQp_fI

[Alek Osiński]

Nastrój trochę jak w filmie "Niebo nad Berlinem"
Ma swój urok. Chociaż to "ni" w ostatnim wersie
zbyt anachronicznie brzmi.

[Marcin Sztelak]

I pięknie jest, z pominięciem tytułu, który w moim mnirmaniu powinien być. I może jedak ani zamiast ni.

Pozdrawiam.

[Agnieszka R.]

Dziękuję Wam bardzo, wyrzucę to ni.

[eka]

w życiu nie chodzi przecież o ilość ale by czuć piękniej

Racja.

Reszta... niespójna, nieczytelna dla tak przeciętnego odbiorcy jak ja.

[Agnieszka R.]

" przeciętny odbiorca"? Nie oceniaj się tak nisko, zrozumiałam, że niezrozumiale pisze. No nie no:)